Wat is er spannender dan met vriendjes rondstruinen door bossen en parken, hutten bouwen, bramen plukken, dieren besluipen, vuurtje stoken? Het ‘scharrelkind’ was een jaar of twintig geleden nog een normaal verschijnsel, maar is volledig uit beeld geraakt. Dit is vreselijk jammer. De straat is het domein van auto’s geworden en kinderen zitten steeds vaker binnen, achter de computer of televisie.
Hoe belangrijk contact met de natuur is voor opgroeiende kinderen beschrijft de Amerikaanse journalist en schrijver Richard Louv in zijn bestseller ’Het laatste kind in het bos – hoe we onze kinderen behoeden voor een natuurtekort. Daarin geeft hij aan dat kinderen die (bijna) geen contact met de natuur hebben daarvan grote nadelen ondervinden. Hij spreekt zelfs van een naturedeficit disorder (natuurtekortstoornis) met als symptomen concentratieproblemen, overgewicht, depressie en gebrek aan zingeving.
Het oudste en tegelijk het nieuwste ‘medicijn’ tegen symptomen als AD(H)D, sociaal autisme, depressie en overgewicht is dus het ondernemen van buitenactiveiten zoals; hutten bouwen, vlotten bouwen, vuurtje stoken, bramenplukken, bruggen maken, spoorzoeken, etc.
Bron: Richard Louv. Het laatste kind in het bos. Algonquin 2005.